samba-boy

Eigenlijk wel waar, ja. Amerika is en blijft een soort van 'Ontdek je Plekje B&A style'.

Nou ja zeg, nou breekt mijn klomp helemaal Voor de reis vol verrassingen maken ze gebruik van de cassetteband-cover van het gelijknamige album Maar dat niet alleen, 'Op Reis door Amerika' heeft dus weer de originele titel! Ook duidelijk dat ze bij de andere productiecovers gebruik maakten van het 'Reis vol Verrassingen'-logo. Gele achtergrond wegshoppen en gaan ...Damn. Alsof we in een alternatieve realiteit terecht zijn gekomen waarin het legendarische logo (want het is gewoon beter dan het Romic-logo, period) nooit is vervangen.

Mijne ontvangen? Gister gestuurd maar niks op gehoord, just checking.

Ik drop deze gewoon even hier. MarsM, luister je mee?

Dat ga ik zeker even doen maar vannacht om 2 uur was te laat, en hier is het dan ook. De bosses van deze game vind ik namelijk hoogst entertainend, de muziek vind ik een heel eigenzinnig genre bezetten (schattig, ontdekkend en toch ook spannend, zeker naarmate de eindbaas nadert) en de structuur van de levels vind ik enig. Het is niet zozeer lastig, het is voornamelijk tricky. Je wordt er beter in naarmate je de levels volgt. De Turtles staan bij mij al 1-0 achter want ik heb gewoon niet veel met de Turtles (for shaaaame!), en hoewel het oogt als een prima gamevertaling van de tekenfilm (die ik wél veelvuldig gezien heb) vind ik het toch iets wat ik minder snel op zou pakken dan SMW2.

Deze stem voor DKC draag ik op aan de Fear Factory. Misschien wel het spannendste fabriekslevel dat ik ooit gespeeld heb in een game ever. Deze wereld zit precies op de goeie plek in het spel; na een zwaar pittig wereldje kun je nu een fabriek in en krijg je een pittige, snerpende gitaar op je oorschelpen. Lekker.

DKC2 Is DKC1, maar dan met de laatste foutjes eruitgehaald en geperfectioneerd. Perfectie is niet te overtreffen.

Earthbound. De personages zijn gewoon een heerlijke creatie en de fanbase rondom dit spel en alle sequels is een bevestiging van de kwaliteit van deze game.

Nadat eerder dit jaar Ben Hulsman ons is ontvallen, is zojuist bekend gemaakt dat Fred Vaassen is overleden. Vaassen was vooral bekend uit de VARA-comedy 'Oppassen!!!', waarin hij 15 seizoenen lang de rol vertolkte van de Rotterdamse Harry Stevens, bekend van zijn steevaste uitspraak "Tering hee!". Naast Oppassen speelde hij gastrollen in GTST, Baantjer, Costa, Vrienden voor het Leven, Flodder en tal van andere series. Fred Vaassen is 76 jaar geworden.

En dit lijkt me dan een opdracht gegeven door het Nationaal Instituut voor Beeld & Geluid? Waar kan ik me inschrijven? "Het zal velen niets zeggen" gaat niet voor mij op en ik wil heel graag mijn al opgedane ervaring van de afgelopen jaren uitbreiden met nog meer ervaring en leerervaring van ervaren werkers.

Joke had gewoon 10 minuutjes moeten pauzeren onder een boom toen ze die helicopter hoorde aankomen. Dan had die heli toch geen benzine meer. Ja, ik heb het nog even over iets uit aflevering 2.

Martijn gooit eens in de zoveel tijd die content online om het kanaal levendig te houden. Voor eenheid willen ze in ieder geval de Smorenburg-Hallo/Dag vriendjes aanhouden, maar omdat in 1999 al definitief bleek dat ze Klaris' banden mochten gebruiken, gaan er geen versies van de andere liedjes meer omgegooid worden. Wel werden alle covers weer qua eenheid bijgebracht tot de 'oudere B&A op de cover'-stijl met tevens het Romic-logo, op de Geheime Agenten/Circus-albums op digitale platforms na (niet gereleased daar door de club van Adrina, maar door de rechthebbenden van wat vroeger CNR was) en nu dus op liedjes uit grootmoederstijd na, waar ik geen reden voor heb behalve dat ik dat logo gewoon weer overal terugwil. Tenminste, dit is mijn speculatie over de situatie.

Wat de fuck! Dat is de eerste keer sinds 1998(!) dat ik het oude B&A-logo weer ergens terugzie op een nieuwe uitgave. TWINTIG JAAR! En ik vind 'm nog altijd mooier dan het Romic Bold-logo.

Ik vind het heerlijk hoe je signature/ondertitel na al die jaren nog onveranderd is gebleven, een kleine bevestiging van hoe heerlijk fout die teksten waren in je begintijd. Tuurlijk, zo rond 2004 waren wij de kindjes op het forum, en ik had met mijn 8-9 jaar en eigenwijze gedrag (TOEN AL, ja!) ook zeker geen goeie start. Jaren later heb ik me op diverse fora nogal eens verwonderd over de wijze waarop jongere figuren op zo'n forum kunnen deelnemen en zich gedragen. Het begint dan met intens enthousiasme, maar door dat enthousiasme is vaak geen touw vast te knopen aan wat er eigenlijk gezegd of bedoeld wordt. Iets wat vervolgens weer als zijnde storend wordt ervaren door de oudere leden van de community. Je kan zoiets wel proberen in goede banen te leiden, maar dat proces moet zich eigenlijk vanzelf voltrekken. Met dat gezegd hebbende... Ik had nooit gedacht om nog eens op JennoH te reageren op Retroforum.

Ik heb vanmiddag echt schok op schok gehad tijdens het kijken, man man man wat goed

Bedankt voor dit reclameblokje, we gaan nu weer terug naar de normale programmering.

...Ik zet mijn geld in op JennoH.

Dus ik sta naar S06E02 te kijken, struikel, val over de tafel en grijp het eerste, het beste vast. ...Dat was dus een tafelcactus. Dus hier zit ik nu, minuscule naaldjes uit mijn hand te pulken. Veel meer Mexico-vibe zal ik niet krijgen vandaag.

Ik ben zó tempted om die spoilers van Mars open te gooien, maar ik wacht met smart op de RF-rip van S06E02 ... /me gaat seizoen 5 kijken

Het had erger gekund.

"THE LAST METROID IS IN CAPTIVITY. THE GALAXY IS AT PEACE." Nooit eerder had ik een menselijke stem uit de SNES horen komen. Dat moment blijft je bij. Helaas in mijn geval met Duitse ondertiteling, die niet uit te zetten viel (fijn joh, zo'n Europese uitgave waarbij je uit drie ondertitelingen MOEST kiezen). Vervolgens gaan er 5 minuten voorbij en meteen heb je al een zelfdestructie-mechanisme-ren voor je godganse leven-momentje. Welkom in Super Metroid. We're not fucking around here.

ZOMBIES. De levelmuziek die je al in level 2 hoort is misschien wel 1 van de meest geslaagde B-movie theme-rendities die ik ooit in een SNES-game gehoord heb. En de halfmenselijke zombie-geluiden die uit de SNES komen, die maken het compleet.

Oef. Mijn grote favoriet versus zijn spirituele 'vervolg'. Illusion of Time. Al is het maar voor Castoth, de duistere eerste big boss die je moet verslaan in de gedaante van Freedan, een blonde langharige EPIC MOTHERFUCKER die met zijn zwaard alles kapotslaat. En dan mag je (speciaal voor de Amerikaanse en Europese markt want voor het Japanse origineel was het spel wat makkelijker) Castoth op zijn klauwtjes slaan vooraleer je het grote, enge hoofd kan beginnen meppen. Ik was 4, en had de allergaafste nachtmerries ever. Ik hou van mijn jeugd.

Secret, of, Mana. Een pareltje in het duister. Niet voor niks een remake van gemaakt (of wordt gemaakt as we speak?). De muziek is als kristal. En beter dan Battletoads.

Maar duister hoeft in mijn ogen niet een spel met een moeilijkheidsgraad die rechtstreeks uit de krochten van de hel lijkt te komen te zijn. Zo, dat is nog eens een binnenkomer. Nee maar echt, ik heb het spel nu bijna uitgespeeld en ik probeer altijd zo weinig mogelijk via save states te spelen. X2 is denk ik het eerste spel waarbij ik dat principe uit noodzaak uit het raam heb geflikkerd, want de levels en platforming is allemaal prima, koek en ei, hier en daar een vervelende enemy okay... Maar dan de bosses. Jemig, wat een draken. Elke keer weer. Gewoon echt smerige bazen ook, gewoon. Ik snap best dat je bij het spelen en herspelen vanzelf de unieke acties van zo'n boss leert beheersen, maar dat kon in X1. In dit deel heb ik dat gevoel totaal niet, bij geen enkele~ nee vooruit, bij misschien 1 boss heb ik dat ietwat zo ervaren. De rest was echt schieten en ontwijken op een niet leuke manier. En ondertussen 5000x de loadstate-knop mashen omdat het eigenlijk gewoon helemaal kut met peren was. Geen leuke game-ervaring. Dán maar SMW. Makkelijk benaderbaar, gimmicky, vrolijk, jolig... En Yoshi. ^^